သမီးအလိမၼာ

မေမႊးထံု ၊ မေမႊးထံု
ပါးကြက္ၾကားနဲ႔ နပ္ခါးမႈန္
မေမႊးထံု ဘာေၾကာင့္ေမႊး
ရွင္ေတာင္နပ္ခါး လိမ္းလုိ႔ေမႊး ။

မေမႊးထံု ၊ မေမႊးထံု
စံပယ္ကံုးနဲ႔ ဆံထံုးပံု
မေမႊးထံု ဘာေၾကာင့္ေမႊး
ေတာစံပယ္ေသး ပန္လို႔ေမႊး ။

မေမႊးထံု ၊ မေမႊးထံု
ႏႈတ္ခမ္းပါးနဲ႔ ကြမ္းဝါးငံု
မေမႊးထံု ဘာေၾကာင့္ေမႊး
စမံုကြမ္းေအး ဝါးလို႔ေမႊး ။

မေမႊးထံု ၊ မေမႊးထံု
ႏႈတ္ခ်ိဳေအးတဲ့ မေမႊးထံု
မေမႊးထံု ဘာေၾကာင့္ေမႊး
လိမၼာေရးျခား သတင္းေျပး
သမီးျမေက်း ၾကာညိဳေသြး
စိတ္တည္ၾကည္လို႔ နာမည္ေမႊး ။ ။

ၾကည္ေအး
(ရႈမဝ ၊ ၁၉၇၀ ၊ ဇူလိုင္)

စံပယ္ႏိုးေသာ အတိတ္

ေက်ာင္းဖြင့္ကာစ
သမီးျမေက်း ၊ သူငယ္ခ်င္းေပးသည့္
ေဖြးႏုရြရြ ၊ စံပယ္လွပြင့္
ျမပြင့္ၾကယ္ပြင့္ ၊ ေငြပြင့္ႏွင္းျဖဴး
သင္းမူးယစ္ေဝ့ ၊ ဧည့္ခန္းေကြ႔မွာ
"ေမေမ့ ... ေမေမ့" ၊ ေခၚ၍ဝင္လာ
ရင္မွာပိုက္ေပြ႔ ၊ ေဆြ႔ေဆြ႔ခုန္ျမဴး
ေပ်ာ္ၾကဴးမဆံုး ၊ ျပံဳးလွစ္ဟဟ
သီခ်င္းစႏွင့္ ၊ ခ်ိဳျမႏႈတ္ခမ္း
စံပယ္ပန္းႏွင့္ အျပိဳင္ ။

" စံပယ္ပြင့္တစ္ရာ
ႏွစ္ရာ သံုးရာ ၊ မကပါဘူး
မိုးရာသီ ဦး ၊ စံပယ္ဦးရွင့္
ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ၊ ခူးဆြတ္အားခဲ "
စကားတီတာ ၊ ခ်စ္စရာႏွင့္
လဲ့ျပာဖိတ္ရႊန္း ၊ ေငြလင္ပန္း၌
ၾကဲဖ်န္းပံုဆင့္ ၊ စံပယ္ပြင့္မ်ား
လက္ႏွင့္ထိခက္ ၊ မကိုင္ရက္ျပန္
မ်က္စိအတူ ၊ ခ်စ္ၾကည္ျဖဴေသာ
ေဖတူသမီး
အေပ်ာ္ၾကီး ေပ်ာ္ေနသည္ ။

စံပယ္ျဖဴမ်ား
သဲ့ယူနမ္းရႈိက္ ၊ သမီးလႈိက္လွဲ
ရယ္ပြဲဖြဲ႕ ရႊင္ ၊ ကေလးသြင္တည့္ ။

ရင္ခုန္ထိတ္ထိတ္ ၊ အတိတ္ေဝးေဝး
ငယ္ရြယ္ေသးက
ျပစ္ေမွးမထင္ ၊ ျဖဴစင္ဆဲကို
ခြဲခြာရသူ ၊ ခ်စ္ဦးသူဟု
ပူျပင္းေနျခည္ ၊ ထိမိသည္ကို
ျပန္လည္စိုးရြံ႕ ၊ မေတြးဝံ့ဆဲ
ပ်ံ႕ မူးစံပယ္ ၊ သမီးငယ္မူ
ျပံဳးရယ္တည့္တည့္ ၊ လွမ္းကာၾကည့္ျပီး
မသိေပ်ာ္ျမဴးဆဲပင္ ။ ။

(ၾကည္ေအး)
( ရႈမဝ ၊ ၁၉၇၁ ၊ ၾသဂုတ္)

ဘဝကူး

မိုးရြာျပီးစ
ေျမၾကီးညံ့သိပ္ ၊ တိမ္ရိပ္ေမွာင္ေဖ်ာ့
ညႊတ္ေကာ့သစ္ရြက္ ၊ ေရစက္စက္ေအာက္
မိုးသက္ေလမွာ ေမတစ္ေယာက္တည္း ။

ျမစ္ေရစပ္၌
မတ္ရပ္ေတာင့္တင္း ၊ ရင္ဟင္းလင္းဟ
ေငြကြင္းဂယက္ ၊ ေျခကိုပတ္မွ
ပင့္သက္ရႈိက္ငင္ ၊ ေလ်ာ့ဆံပင္လည္း
ေလတြင္ေျပသြား ၊ လြင့္ပါးလိုက္တာ။

လူရိပ္ေရးေရး
ကေလးငိုသံ ၊ ေတးဆိုဟန္လို
အသံဗလံ ၊ ျမစ္ေရလွ်ံမွာ
စုန္ဆန္ေမ်ာစီး ၊ တီးတိုးညည္းလာ
အနီးကပ္ေခၚ ၊ လိုက္ခဲ့ေခၚလို
ရမ္းေရာ္ စိတ္ညစ္ ၊ မူးရစ္ရစ္ျမင္
ေျပာင္းသစ္ျမိဳ႕ ရြာ တစ္ဘက္ကမ္း ။

သတိေဝ့လည္
ေမ့ေလ်ာ့ျဖည္းညင္း ၊ ေရကိုဆင္းျပီး
စမ္းနင္းေလွ်ာက္ခဲ့ ၊ ေက်ာက္ပဲ့ရြဲ႕ စူး
မူးနစ္မြန္းေနာက္ ၊ လြယ္ကူေရာက္သည္
ေရေအာက္ျဖတ္လမ္း တိတ္တခိုး ။ ။

(ၾကည္ေအး)
တာရာ မဂၢဇင္း ၊ အတြဲ ၃ ၊ အမွတ္ ၁၈ ၊ ၁၉၄၉

အို လြမ္းသူရယ္

အို လြမ္းသူရယ္
ျပံဳးမူပ်က္၍ ၊ မ်က္ရည္ေဝ့ႏွင့္
ေမ့ေလ်ာ့သႏွင့္ ၊ စိတ္လံုးလြင့္သည္
ေၾကြရင့္မည္ႏွယ္ ၊ တအားငယ္သည္
ဘယ္သခင့္တြက္ ျဖစ္သနည္း ။

ျပတင္းဝဝယ္
ျငိမ္လွလြန္းသည္ ၊ ေက်ာက္ရုပ္တည္သို႔
မႈန္ရည္ႏြမ္းေအာင္ ၊ စိတ္ယမ္းေယာင္ႏွင့္
ေၾကာင္၍ရပ္ေနပါတကား ။

ရင္မွပြင့္သည္
ေၾကာက္ခ်င့္စဖြယ္ သက္ျပင္းမ်ား ။

ေလဝယ္လြင့္သည္
ညိဳရင့္ဆံပင္ ေရႊျမွင္လႈိင္း ။

သည္ႏွစ္ခုသာ
လြမ္းသူ႔ပတ္လည္ ၊ လႈပ္ရွားသည္တည့္ ။

အို လြမ္းသူရယ္
ပူသည္ကိုေဖ်ာက္ ၊ ေၾကာက္သည္ကိုပယ္
စိတ္ဝယ္မေလ်ာ့ ေစာင့္ဦးေတာ့ေလာ့ ။

တစ္ေန႔ေန႔မွာ
ေတြ႔မည္ရႊင္ခ်ိဳ ၊ သခင္ကိုတည့္
ေမ့ကိုမုန္းထား ၊ အေဝးသြားလည္း
လြင့္ပါးမရွည္ ၊ ျပန္ခဲ့သည္က
ေစာင့္သည္ေတြ႔မူ ၊ ခ်စ္စိတ္ဆူႏွင့္
လြမ္းသူေရွ႕ ေမွာက္ ၊ သူဒူးေထာက္လိမ့္ ။

သည္အခါမွာ
ၾကာႏႈတ္အျပံဳး ၊ ျဖဴႏွလံုးႏွင့္
မရုန္းမပယ္ ၊ ငိုတရယ္လွ်င္
စင္ၾကယ္ခြင့္လႊတ္ ၊ ခ်စ္သက္မွတ္ကို
ၾကည္ညြတ္ခ်ပန္ ၊ သခင္ပန္က
ျပန္လည္လိုလိုက္ ၊ ခ်စ္သူမိုက္ကို
ေထြးပိုက္ပါယူ ၊ အိုလြမ္းသူရယ္ .... ။ ။

(ၾကည္ေအး)
တာရာမဂၢဇင္း ၊ အတြဲ ၂ ၊ အမွတ္ ၆ ၊ ၁၉၄၈

နိဗၺာန္လမ္းဆံုး

သန္းယံေက်ာ္၍
အိပ္ေပ်ာ္ရာမွ ၊ လန္႔ႏိုးထခဲ့
ညေမွာင္တိုးဝင္ ၊ ျပတင္းျပင္၌
ေငြစင္ၾကယ္ေငြ႔ ၊ ရွာမေတြ႔ ႏိုင္
ေမ႔က်န္ေပ်ာက္လြင့္ ၊ လျခမ္းပင့္ျပန္
ငါႏွင့္ငါသာ ၊ အေဖာ္ပါေသာ
ရွည္ၾကာဘဝ ၊ ပ်င္းေမာလွရဲ့
ေယာင္တကိုယ္ထီး ၊ မျပတ္ညည္းညဴ
ရံုးစည္းမႏိုင္ ၊ ေတြမိႈင္ပန္းယဲ့
လွမ္းႏြဲ႔ေျချဖည္း (ေျဖး) ၊ ကိုယ္စိတ္ေလးစြ
အေဝးရြာသို႔ ေမွ်ာ္မိ၏ ။

အပူေအးထင့္
အေဝးရြာ၌ ၊ ၾကာရွည္ႏွစ္ေျပာင္း
ေဆာင္းဝင္ကုန္ကၽြန္း ၊ ေႏြဆန္းေတာ့မည္
ေဖ်ာ့ရည္မိုးတိမ္ ၊ ေလရူးျငိမ္ဆဲ
အိမ္ယာမတည္ ၊ ဥၾသသည္မွာ
သံရွည္သံတို ၊ ရာသီၾကိဳခဲ
ဟိုမွာေၾကာင္းျခင္း ၊ သူငယ္ခ်င္းတို႕
သတင္းစိုးစ ၊ မပါးၾကဘူး
ဘဝဆံုးက ၊ နိဗၺာနပင္
ေအးျမခဲ့ျပီ ဆိုရမည္ ။

ခ်စ္၍ပ်ိဳးသည့္
မိုးႏွင့္လန္းရႊင္ ၊ ေမာင့္ပန္းပင္ကို
ျမင္ျပန္ခဏ ၊ ၾကင္ယုယခ်င္
ပင္မ ရင့္သန္ ၊ ဖူးတံငံုပြင့္
ျပံဳးဆင့္တိုးထြက္ ၊ ညြန္႔ကိုင္းခက္တို႔
ခ်က္မက္ေျပခဲ ၊ ခ်စ္မရဲခဲ့
စြန္႔ ခြဲရက္မွ ၊ ေရာက္လြတ္ရေသာ
ဘဝခ်ဳပ္ျငိမ္း ၊ ဇာတ္ဆံုးသိမ္းရာ
တိမ္းမူးနီးစပ္ ၊ လမ္းခုလတ္မွ
မ်က္ျပတ္လမ္းစ ၊ ကၽြန္ျပန္ရ၏
ေၾကြက်ေလလြင့္ ၊ ႏွင္းဆီပြင့္တူ
သခင့္ရင္ခြင္ ၊ တိုးေခြ႔ဝင္၍
ေပြ ႔ အင္စိတ္ႏွင့္ ၊ တစ္ခန္းလင့္ျပန္
ရဲရင့္မႏိုင္ ေဝေသးသည္ ။ ။

ၾကည္ေအး
( ျမဝတီမဂၢဇင္း ၊ ၾသဂုတ္ ၊ ၁၉၆၂ )

အခ်ည္းႏွီးပိေတာက္

လွလိုက္တာကြယ္

၀င္း၀ါထိန္ရဲ ၊ ဆုပ္ခဲေရႊငံု

စုျပံဳပြင့္ၾက ၊ ေပၚဦးစရွင့္

လွ ၊ လွပါဘိ ၊ ႏႈတ္ခမ္းဖိကပ္

နမ္းမိ ခ်စ္မိ ၊ ပိေတာက္ႏြယ္ ။


ပိေတာက္ဦးမို႔

ယစ္မူးတသ ၊ ႏွေျမာလွရဲ့

ဘ၀ခ်စ္သူ ၊ မိုက္မွာယူထင့္

မလွဴရက္ဖူး ၊ တပ္မက္ဦးမည္

ဆုထူးမဆင္ ၊ ဘုရားမတင္ ။


ပိေတာက္ပြင့္ႏြယ္

ရင္၀ယ္ေပြ႕ပိုက္ ၊ ၀မ္းေျမာက္လႈိက္လွဲ

အိမ္ထဲေျပးခဲ့ ၊ ၾကည့္ပါလွဲ႕ဦး

ေမာင့္ရဲ့အနား ၊ စကားစလဲ

ျပံဳးျမဲလ်က္ပင္ ၊ ေမာင္မျမင္ ။


ေမာင္မျမင္၍

ငိုခ်င္ထြက္ခဲ့ ၊ ငဲ့မၾကည့္ေတာ့

ညြတ္ေကာ့ျမိတ္စက္ ၊ အိမ္ျပင္ထြက္၍

သင္းညက္ပ်ံ႕လိႈင္ ၊ ပိေတာက္ခိုင္ကို

ေပြ႕ကိုင္ရပ္ဆဲ ၊ မိုးဖြဲဖြဲမွ

သဲမဲၾကမ္းရိုင္ း ၊ မုန္တိုင္းရမ္းလဲ

မဆန္းၾကယ္ဘူး ထင္မိ၏ ။ ။

(ၾကည္ေအး)

ျမစ္လယ္မွာ ခ်စ္လွယ္တုန္းက

ျမစ္ေရျပင္ ေလွလူးလို႕
ခ်စ္ဦးမယ္ႏွင့္ေမာင္
ပန္းခူးရေအာင္။

လမင္းကေလွာင္ ၊ ၾကယ္ေရာင္ကျပံဳး
ညဥ့္ဦးကဗ်ာတည္တဲ့
ငွက္ပလီ ခ်ံဳႏြယ္ရိပ္မွာ
တိတ္တိတ္ကြယ္ပုန္း။

ေလေအးကခုန္ျပန္
ၾကင္ဦးရင္မွာမွီလို႔
ဆိုေတးစီ ျမစ္တစ္ေၾကာမွာ
စိုးတဲ့အသံ။

လွပသည့္ ကာရန္ ၊ ပန္းမန္မွာနား
လ၀န္းတိမ္မွာကြယ္ေတာ့
ျမစ္လယ္မႈန္၀ါး။

လ၀န္းတိမ္မွာကြယ္
ျမစ္ယံလယ္ မႈန္တ၀ါးမွာ
ရွက္အားကၾကြယ္။

တတ္ေရးဆန္းၾကယ္
ကမ္းစြယ္ရိပ္အေကြ႕
ၾကက္သီးတလႈိင္လိႈင္ပ
မယ့္သက္ပိုင္ခ်ိဳ ႏွလံုးရယ္
ျပံဳးတေထ့ေထ့။

ကမ္းဆီကို ၀ိုက္ေကြ႕လို႔
တေရြ႕ေရြ႕ စိုက္လာ
ယက္ပန္းကဖြာ ။

ရြာဦးမွာ၊ သာေစတီျမတ္ျမင့္မား
ဗ်ာဒိတ္တလြင္လြင္မို႔
လည္ရွက္တင္ ပံုေတာ္သစ္ရေအာင္
ခ်စ္သက္ေသထား ။ ။

(ၾကည္ေအး)
(တာရာ ၊ အတြဲ ၁ ၊အမွတ္ ၅ ၊ ၁၉၄၇)